ฝันกล่าวถึงตำรวจนับสืบยศใหญ่ซักคน กับคนดูแลโรงหนังใหญ่ที่เคยรุ่งเรื่องในสมัยก่อน

นับสืบเข้ามาสืบหาการวางระเบิดนในโรงหนังแห่งนี้

โดยผ่านทางลับต่างๆ ที่มืดและวนเวียน

โดยมีคนดูแลโรงหนังหนุ่มช่วย

บางทางลับคนดูแลนี่ก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ

เมื่อสืบไปเรื่อยๆ กลับพบการคอรัปชั่นในการสร้างโรงหนัง

และรวมไปถึงการคอรัปชันของนักการเมืองต่างๆโยงใยเรื้อรังไปถึงสมัยก่อน

ฉันชอบฉากและภาพในฝันนั้นมาก

ทางลับมืดๆ กับไฟจากไฟฉายในมือคนดูแล

ภาพนักสืบบนตึกระฟ้าที่สร้างด้วยกระจกสีฟ้า

ดีนะเนี่ยที่เมื่อคืนนอนไม่สนิท ทำให้จำฉากต่างๆได้เพียบเลย

Ten decisions shape your life,

you’ll be aware of 5 about,

7 ways to go through school,

either you’re noticed or left out,

7 ways to get ahead,

7 reasons to drop out,

when i said ‘ I can see me in your eyes’,

you said ‘I can see you in my bed’,

that’s not just friendship that’s romance too,

you like music we can dance to,

Sit me down,

Shut me up,

i’ll calm down,

and i’ll get along with you,

There is a time when we all fail,

some people take it pretty well,

some take it all out on themselves,

some they just take it out on friends,

oh everybody plays the game,

and if you don’t you’re called insane,

Don’t don’t don’t don’t it’s not safe no more,

i’ve got to see you one more time,

soon you were born,

in 1984,

Sit me down,

shut me up,

i’ll calm down,

and i’ll get along with you,

Everybody was well dressed,

and everybody was a mess,

6 things without fail you must do,

so that your woman loves just you,

oh all the girls played mental games,

and all the guys were dressed the same,

Why not try it all,

if you only remember it once,

oooh ooooooh,

Sit me down,

shut me up,

i’ll calm down,

and i’ll get along with you,

(okay one more time)

ทำมาจากเพลงนี้~

ซึ่งเป็นเพลงที่อยู่ใน PlayList และฟังบ่อยมาก

ทำไมถึงนึกไม่ออกน้า~

ความฝันที่กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็วในขณะที่เข็มวินาทีในโลกแห่งความจริงเพียงกระดิก

ความฝันที่เหมือนถูกกั้นโดยกระจกๆบางๆ เมื่อฉันพยายามจะเดินเข้าไปหา

ความฝันที่มีอยู่จริงเพียงในจินตนาการของฉันเท่านั้น

ขอร้อง! ฉันต้องการเห็นมันอีก ฉันต้องการเห็นมันอีกก่อนที่มันจะเลือนหายไปจนหมด

และก่อนที่ฉันจะเริ่มไม่มีความฝันอันใหม่ๆเข้ามาแทนที่อันที่เลือนหายไปแล้ว

ฉันอยากจะถ่ายวีดีโอบันทึกสิ่งเหล่านั้นไว้

หรือแม้แต่เสียบสายยูเอสบี แล้วปริ้นภาพเหล่านั้นออกมาจากหัวก็ยังดี

ถึงแม้บางอัน เมื่อจำมันได้ ก็เหลือเพียงเศษเสี้ยวแล้วก็ตาม

บางส่วนที่หายไปนั้นไม่อาจกู้คืน

ได้เพียงแต่ใช้จินตนาการห่วยๆขณะที่กำลังมีสติซ่อมแซมมันเท่านั้น

จินตนการที่พยายามเค้นออกมาจากที่ที่ว่างเปล่า

มันก็เหมือนโบราณวัตถุที่คนในปัจจุบันพยายามบูรณะน่ะแหละ

ทำได้ก็แค่พยายามเลียนแบบให้เหมือนที่สุด

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความฝันเหล่านี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง

แต่มันผุดขึ้นมาอย่างไม่มีที่ไป ราวกับมีตาน้ำอยู่ในหัวของฉัน

อาจจะเกิดจากการพยายามหนีจากโลกความจริงของฉันก็ได้

หรือจากประสบการณ์นู่นนี่ที่ผสมปนเปกันอย่างลงตัว

ฉันไม่อาจรู้ได้

ฉันสงสัยเหลือเกินว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับคนอื่นหรือเปล่า

และคนเหล่านั้นรู้สึกเหมือนฉันมั๊ย

อึดอัด ในยามที่ไปยืนอยู่หน้ากระจกบางๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางแตกนั้น

และเสียดายเมื่อภาพเหล่านั้นค่อยๆเลือนลางไปจากหัว

และทั้งหมดนี่เป็นคำขอจากฉัน ได้โปรด! ช่วยฉันที

“กล้องซีนิทรุ่นเก่าๆมันสมบุกสมบันดีจริงครับอย่างที่คุณออแอบอก แต่ความที่นักถ่ายภาพรุ่นหลังๆไม่เข้าใจกลไกการทำงานของมันแต่กลับไปคุ้นเคยกับกล้องญี่ปุ่นรุ่นใหม่กว่าแทน กล้องรัสเซียหลายต่อหลายตัวจึงต้องมีอันเป็นไปโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เช่น เรื่องการปรับตั้งความเร็วชัตเตอร์ ใครไม่เคยจับมาก่อน ไม่รู้หรอกครับว่ามันต้องขึ้นฟิล์มก่อนแล้วค่อยปรับสปีด พอพังไปก็โทษว่ากล้องไม่ทน ฯลฯ (นี่เป็นแค่ตัวอย่างหนึ่งที่นึกได้ตอนนี้ )

ส่วนเลนส์ Helios ผมว่าเหมาะกับการถ่ายโลโม่ดีนะ อธิบายเป็นคำพูดยาก เอาเป็นว่าภาพออกมามันไม่เนี้ยบดีก็แล้วกันครับ”

แว้กกกก ใช่เลย ตะกี๊ปรับความเร็วชัตเตอร์โดยไม่ได้ขึ้นฟิล์มก่อน
ที่ชัตเตอร์พัง เพราะอย่างงี้ใช่ม๊ายยย T_T
ก็เลยรีบ search หาร้านซ่อม
(ตกเป็นแนวร่วมซ่อมกล้องกับอีฝ้ายจนได้)
หลังจากกุ๊กกู๋มา ได้ร้านวิมล อยู่ที่ฟอร์จูน
โทรไปถามเค้า เค้าบอกว่าม่านชัตเตอร์ขาด
ค่าซ่อม 500-600 บาท T_T
จะซ่อมดีมั๊ยเนี่ย
…
สุดท้ายก็คงเห็นภาพฉันพาน้องกล้องนั่งรถไปซ่อมอย่างแน่นอน “OTL

กล้องในตำนาน หน้าตาเป็นอย่างงี้~

ปล. เมื่อวานเจอโคมไฟสวยมาก ทำด้วยทองเหลือง ราคา 1500 บาท อยากได้~~ >_<

Trainspotting

หนังวัยรุ่นติดยาที่ เท่สุดๆ~

ถ้าพูดถึงหนังเด็กติดยา คงนึกถึงบรรยากาศเครียดๆ ปัญหาสังคม และปัญหาครอบครัว
ใครจะไปนึกว่า จะได้เห็นฉากพระเอกกระโดดลงโถส้วม (ที่สกปรกที่สุดในสก๊อตแลนด์)
แล้วโผล่ไปแหวกว่ายอยู่ในน้ำลึก เพื่องมยาที่ตัวเองเผลอทำตกลงไปหรอก!

หนังเรื่องนี้พูดถึงชีวิตของเด็กติดยากลุ่มหนึ่งใน เมืองอีดินเบิคท์ สก็อตแลนด์
ตัวเอกชื่อ Mark Renton ซึ่งตัดสินใจว่าจะไม่ทำตามคนทั่วไปทำกัน คือ
“Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself.”

เลยเลือกที่จะพี้ยากับเพื่อนๆ (ซึ่งเจ้าตัวบอกว่ามีความสุขยิ่งกว่ามีเซ็กส์ซะอีก!!)
หนังเรื่องนี้คงจะเป็นหนังวัยรุ่นติดยา-ขโมยของ-เลิกยา-กลับมาติดยาอีกครั้ง-ขโมยของ…
แต่แทนที่จะเสนอในประเด็นที่ว่า เด็กพวกนี้เป็นปัญหาสังคมที่ต้องถูกกำจัดออกไปอย่างปัจจุบันทันด่วน
หนังเลือกที่จะเสนอด้วยการนำคนดูเข้าไปใช้ชีวิตร่วมกับเด็กกลุ่มนี้
พร้อมกับภาพสีหม่นๆ เพลงที่สุดจะเจ๋ง และคาแรกเตอร์ที่สุดโต่งของตัวละครแต่ละตัว
เช่น Spud เพื่อนในกลุ่ม ที่จงใจเล่นยา ก่อนไปสัมภาษณ์งาน และตอบสัมภาษณ์งานได้อย่างหลุดโลก
ทำให้ฉันเริ่มอยากจะไปใช้ชีวิตพี้ยา และไร้สติไปวันๆ อย่างคนพวกนี้ด้วยซ้ำไป
และเพื่อนกลุ่มนี้ก็คงจะรักกัน และยอมตายเพื่อกันตลอดไปอย่างน้ำเน่า
ถ้า Mark ไม่เผอิญตัดสินใจจะเลิกยา และออกมาทำงานเป็นนายหน้าขายบ้้านที่เมืองหลวงซะก่อน
และเรื่องยุ่งๆก็เกิดขึ้น เมื่อเพื่อนๆ ดันตามมา เพื่อชวน Mark ไปค้ายา
หนังจบได้อย่างดี และไม่งี่เง่า พร้อมกับตบท้ายด้วยประโยคเจ๋งๆ อย่าง
Choose your future.
Choose life.

เริ่มอยากใช้ชีวิตรวมกับผู้คนไร้สติเหล่านี้รึยังคะ?

เพลงเพราะๆ

และพระจันทร์กำลังยิ้ม

น่ารักกกก~!

รีบคว้ากล้องออกไปถ่ายที่หลังคาบ้าน

แปดนาฬิกา ยี่สิบห้านาที

กำลังนั่งเฝ้ารถอยู่ที่อังรีไป

ดู Pushing Daisies ไป

ต้องนั่งถึงเก้าโมง ไม่งั้นตำรวจจะมาแจกใบสั่ง T_T

ต้องอั้นฉี่ไปอีกสี่สิบนาที >_<

คราวหลังจะพกคอมฟอร์ดร้อยมาด้วยยยยย

ว้าววว ตรงนี้มีเน็ตคณะด้วย

แรงมาถึงตรงนี้เลย!?

อีโบออนซะเช้าเชียว

อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย ไม่ต้องนั่งปวดฉี่ไปคนเดียว

ทำไมมันไม่ตอบหละ!!!

อ้ะ ตอบแล้ว

บอกมันไปว่าปวดฉี่

มันบอกว่าให้ฉี่ใส่ขวด

มันบอกว่าให้โทรเรียกเพื่อนมาเฝ้าให้

โทรศัพท์ตังหมด

กำลังถูกอีโบว์สมน้ำหน้าผ่านเอ็ม

ทำไงดีๆๆ

ทำสัญญาณควันขอความช่วยเหลือ?

รหัสมอร์สของคำว่า “ปวดฉี่ ช่วยด้วย”

อ้ะ แต่กูไม่รู้รหัสมอร์สนีี่นา

โบว์บอกให้ใช้นกพิราบแทน

ฮ่าๆๆ

นี่ไม่ใช่เวลามาขำนะ!!!

โบว์กำลังโทรหาแบงค์ลาวให้

…

เย้ แบงค์ลาวกำลังเดินมา

…

ไปฉี่! ไปฉี่! ไปฉี่!

…

ฟู่วว รอดตาย

วันนี้อยู่บ้านคนเดียว
ฉันชอบอยู่บ้านคนเดียวเสมอ
วันไหนที่ทุกคนออกไปนอกบ้าน และกลับดึก
ฉันจะรู้สึกว่า บ้านนี้เป็นของฉัน
ทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
ไปเที่ยวหลายเดือน โดยไม่เจอคนที่บ้านเลย
ก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกเหงา หรือคิดถึงบ้านแต่อย่างใด
ฉันเที่ยวอย่างสนุก ไร้กังวล

แต่วันนี้
พ่อกับแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ
น้องชายไปค่ายที่มหาลัย
และฉัน อยู่บ้านคนเดียว
กะว่าวันนี้ จะต้องเป็นวันแสนสุข
นอนกินขนม อยู่หน้าทีวีอยู่คนเดียว
แต่เปล่าเลย
ฉันเหงาอย่างน่าประหลาด
บรรยากาศรอบตัว ดูอบอ้าว และน่ารำคาญ
รู้สึกเป็นกังวลตลอดเวลา
เดินไปล็อคประตูหน้าบ้าน
ท้องฟ้าก็ขมุกขมัว
ราวกับฝนจะตกปรอยๆอย่างนั้น อย่างไม่มีวันหยุด

มันต่างกันยังไง
ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแบบนี้ได้
หรือเป็นเพราะ วันนี้ไม่มีคนรอฉันอยู่ที่บ้าน
และไม่มีคนที่ให้ฉันอยู่รอตอนเขากลับบ้าน
บ้านว่างเปล่า เมื่อมีฉันอยู่เพียงคนเดียว
ไม่มีเสียงโวยวาย เสียงหัวเราะ หรือเสียงบ่น
หรือเป็นเพราะโปรเจคที่ยังไม่คืบหน้าของฉันและเพื่อน
และถึงแม้จะไม่คืบหน้า แต่ฉันกับเพื่อนก็ไม่กระตือรือร้นที่จะทำมันต่อ
โปรเจคนี่ มันทำให้ฉันคอยพะวักพะวง มาหลายวันแล้ว
หรือเป็นเพราะโน๊ตของพ่อเมื่อเช้า
พ่อโทรมาตอนฉันอาบน้ำเสร็จว่ามีโน๊ตสองอันเขียนไว้ให้
อันนึง พ่อก็พูดมันมาอีกครั้งผ่านโทรศัพท์
ว่าให้ล้างรถ รีดผ้า ตากผ้า ล็อกบ้าน เปลี่ยนน้ำไหว้พระ ให้
แต่อีกอัน พ่อบอกว่ามันอยู่หลังลำโพงในห้องพ่อ
ฉันก็หัวเราะขำๆ ว่าแล้วฉันจะไปเห็นได้ยังไง ในเมื่อมันอยู่ในห้องพ่อ
ทำอย่างกะเล่นเกมส์หาสมบัติ
เมื่อวางหู ฉันก็ไปทำนู่นทำนี่ กินข้าว ดูทีวี
แล้วฉันก็มานึกขึ้นได้ตอนเที่ยงๆ ว่ามีโน๊ตอีกอันอยู่ในห้องพ่อ
ก็เลยวิ่งไปหยิบมาอ่าน
พ่อเขียนประกันทั้งหมด ที่พ่อกับแม่ทำไว้ในกระดาษแผ่นนั้น
ฉันไม่เข้าใจ ว่าพ่อจะเขียนพวกนั้นไว้ทำไม
แต่โทรหาพ่อตอนนั้นไม่ได้
เพราะพ่อกับแม่ คงยังอยู่บนเครื่องบิน
แต่กระดาษแผ่นนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ๆ
และฉันก็รู้สึกแย่อย่างนั้นมาจนถึงตอนนี้
….
…
..

แค่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้
ความรู้สึกที่แปลกอย่างบอกไม่ถูก
ความรู้สึกที่เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย