อารมณ์ที่อึมครึมเหมือนทะเลก่อนฝนตก
ในวันที่แสงอาทิตย์ส่องผ่านเมฆก้อนใหญ่ออกมาเพียงบางเบา
สร้างความอึดอัด และหดหู่ภายในใจ
แสงสลัวภายในห้อง ที่มีเพียงฉันอยู่คนเดียว
รู้สึกราวถูกขังไว้หลังลูกกรงอันใหญ่
มือสัมผัสถึงความเย็นของเหล็กสีดำสนิทที่กักขังฉันไว้
นิ้วไล้ไปตามท่อเหล็กนั้น สีหน้าราบเรียบ ไม่ยินดียินร้ายกับลูกกรงอันหนาและหนัก
ในช่วงเวลาที่ไม่สว่าง และไม่มืดสนิท
แม้ในแต่ละวันจะมีไม่นาน
เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินแต่ละนาที ทำให้ช่วงเวลาที่น่าอึดอัดนี้เหมือนจะกลายเป็นนิรันดร์

เมื่อวานไปเดินรัชดาไนท์มา
เป็นตลาดนัดตอนกลางคืนเฉพาะวันเสาร์ อยู่ที่รัชดา
ไปช้อปปิ้งรองเท้า เสื้อมือสอง กระเป๋า กับเพื่อนสาว
ระหว่างทาง เจอกล้องตัวนึง ยี่ห้อ Zenit
สภาพไม่ค่อยมีรอยขีดข่วนเท่าไหร่
ไม่รู้จักยี่ห้อนี้เลย แต่กำลังอยากได้กล้อง SLR แบบ แมนน้วล แมนนวล มาเล่น
ตอนแรกกำลังดู FM2 อยู่ แต่ซื้อจากเวบไม่ทันเค้าซะที
คนขายเห็นสนใจ เลยรีบลดให้เป็น 850 บาท
ก็ยังไม่สนใจ เดินต่อ
ซื้อปีนฉีดน้ำรูปเป็ดเหลือง กับถังโจรสลัดมา (ที่เสียบๆดาบแล้วมันเด้งออกมา)
เดินไปเดินมา เริ่มอยากได้ เลยย้อนกลับมา
แต่ดันหาร้านไม่เจอ
และเนื่องจากอีฝ้ายโดนล้วงกระเป๋าไปพันนึง
เกือบจะเลิกหา ก็เจอพอดี
ไปลองยืนเล่นๆ อีกซักพัก
เห็นว่าชัตเตอร์กับเลนส์ก็ยังใช้ได้
เลยซื้อมาเล่นๆ ในราคา 820 บาท
วันนี้ กล้องก็ยังกองไว้ที่ที่เดิมกับเมื่อวาน
ฝ้ายโทรมาถามเรื่องซ่อมกล้องขอพ่อมัน
ก็ เลยไปค้นๆ ดูเกี่ยวกับกล้องรุ่น Zenit 12XP นี่ในเน็ต
ปรากฏว่าเวบที่ขึ้นมาใน google บอกว่า
เป็น “กล้องในตำนาน” !!!!!
เวบฝรั่งก็บอกว่าเป็น rare item
บอกว่าเป็นกล้องที่หายาก ดี และทน
เลยรีบเอื้อมมือไปคุ้ยกล้องออกจากถุงเมื่อวานมานั่งไขๆๆเล่นดู
หมุนเลนส์ออกมาได้ด้วยแฮะ (ตอนแรกนึกว่าเป็น Range Finder)
ลองหมุนๆ speed ดูว่าเล่นได้ทุก speed ป่าว
ลอง focus ดู อ้าว มีคราบอะไรที่เลนส์ด้วย
เปิดฝาหลังออกมาดู shutter
แหงะ ทำไมตรงรอยต่อมันไม่ติดกันนิดนึงแล้วหละ
เลยย้อนกลับไปดูที่เวบที่มันบอกว่าทน
เวบว่างี้

“กล้องซีนิทรุ่นเก่าๆมันสมบุกสมบันดีจริงครับอย่างที่คุณออแอบอก แต่ความที่นักถ่ายภาพรุ่นหลังๆไม่เข้าใจกลไกการทำงานของมันแต่กลับไปคุ้นเคยกับกล้องญี่ปุ่นรุ่นใหม่กว่าแทน กล้องรัสเซียหลายต่อหลายตัวจึงต้องมีอันเป็นไปโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เช่น เรื่องการปรับตั้งความเร็วชัตเตอร์ ใครไม่เคยจับมาก่อน ไม่รู้หรอกครับว่ามันต้องขึ้นฟิล์มก่อนแล้วค่อยปรับสปีด พอพังไปก็โทษว่ากล้องไม่ทน ฯลฯ (นี่เป็นแค่ตัวอย่างหนึ่งที่นึกได้ตอนนี้ )

ส่วนเลนส์ Helios ผมว่าเหมาะกับการถ่ายโลโม่ดีนะ อธิบายเป็นคำพูดยาก เอาเป็นว่าภาพออกมามันไม่เนี้ยบดีก็แล้วกันครับ”

แว้กกกก ใช่เลย ตะกี๊ปรับความเร็วชัตเตอร์โดยไม่ได้ขึ้นฟิล์มก่อน
ที่ชัตเตอร์พัง เพราะอย่างงี้ใช่ม๊ายยย T_T
ก็เลยรีบ search หาร้านซ่อม
(ตกเป็นแนวร่วมซ่อมกล้องกับอีฝ้ายจนได้)
หลังจากกุ๊กกู๋มา ได้ร้านวิมล อยู่ที่ฟอร์จูน
โทรไปถามเค้า เค้าบอกว่าม่านชัตเตอร์ขาด
ค่าซ่อม 500-600 บาท T_T
จะซ่อมดีมั๊ยเนี่ย
…
สุดท้ายก็คงเห็นภาพฉันพาน้องกล้องนั่งรถไปซ่อมอย่างแน่นอน “OTL

กล้องในตำนาน หน้าตาเป็นอย่างงี้~

ปล. เมื่อวานเจอโคมไฟสวยมาก ทำด้วยทองเหลือง ราคา 1500 บาท อยากได้~~ >_<

Trainspotting

หนังวัยรุ่นติดยาที่ เท่สุดๆ~

ถ้าพูดถึงหนังเด็กติดยา คงนึกถึงบรรยากาศเครียดๆ ปัญหาสังคม และปัญหาครอบครัว
ใครจะไปนึกว่า จะได้เห็นฉากพระเอกกระโดดลงโถส้วม (ที่สกปรกที่สุดในสก๊อตแลนด์)
แล้วโผล่ไปแหวกว่ายอยู่ในน้ำลึก เพื่องมยาที่ตัวเองเผลอทำตกลงไปหรอก!

หนังเรื่องนี้พูดถึงชีวิตของเด็กติดยากลุ่มหนึ่งใน เมืองอีดินเบิคท์ สก็อตแลนด์
ตัวเอกชื่อ Mark Renton ซึ่งตัดสินใจว่าจะไม่ทำตามคนทั่วไปทำกัน คือ
“Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself.”

เลยเลือกที่จะพี้ยากับเพื่อนๆ (ซึ่งเจ้าตัวบอกว่ามีความสุขยิ่งกว่ามีเซ็กส์ซะอีก!!)
หนังเรื่องนี้คงจะเป็นหนังวัยรุ่นติดยา-ขโมยของ-เลิกยา-กลับมาติดยาอีกครั้ง-ขโมยของ…
แต่แทนที่จะเสนอในประเด็นที่ว่า เด็กพวกนี้เป็นปัญหาสังคมที่ต้องถูกกำจัดออกไปอย่างปัจจุบันทันด่วน
หนังเลือกที่จะเสนอด้วยการนำคนดูเข้าไปใช้ชีวิตร่วมกับเด็กกลุ่มนี้
พร้อมกับภาพสีหม่นๆ เพลงที่สุดจะเจ๋ง และคาแรกเตอร์ที่สุดโต่งของตัวละครแต่ละตัว
เช่น Spud เพื่อนในกลุ่ม ที่จงใจเล่นยา ก่อนไปสัมภาษณ์งาน และตอบสัมภาษณ์งานได้อย่างหลุดโลก
ทำให้ฉันเริ่มอยากจะไปใช้ชีวิตพี้ยา และไร้สติไปวันๆ อย่างคนพวกนี้ด้วยซ้ำไป
และเพื่อนกลุ่มนี้ก็คงจะรักกัน และยอมตายเพื่อกันตลอดไปอย่างน้ำเน่า
ถ้า Mark ไม่เผอิญตัดสินใจจะเลิกยา และออกมาทำงานเป็นนายหน้าขายบ้้านที่เมืองหลวงซะก่อน
และเรื่องยุ่งๆก็เกิดขึ้น เมื่อเพื่อนๆ ดันตามมา เพื่อชวน Mark ไปค้ายา
หนังจบได้อย่างดี และไม่งี่เง่า พร้อมกับตบท้ายด้วยประโยคเจ๋งๆ อย่าง
Choose your future.
Choose life.

เริ่มอยากใช้ชีวิตรวมกับผู้คนไร้สติเหล่านี้รึยังคะ?

เรียนจบแล้ว!
มาถึงทางแยกอีกแล้ว
มีหลายๆคนที่ไปเรียนต่อ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ต่อนอก (ญี่ปุ่น) กัน
แล้วก็มีหลายๆ คนที่ทำงานก่อน เราก็เป็นหนึ่งในนั้น
อยากจะให้แน่ใจซะก่อน ว่าชีวิตต่อไปควรทำไรดี
มีหลายทางเลือกเหลือเกิน

1. เรียนต่อ computer engineering คิดว่าน่าจะเป็นทาง computer graphic นี่แหละ
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี ความจริงอยากไปยุโรป แต่ทุนส่วนใหญ่เป็นของญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นก็น่าไปนะ แต่อยากได้ภาษาอังกฤษมากกว่า
วันก่อนไปเจออีกหัวข้อที่น่าสนใจมาคือ digital art อันนี้น่าจะจัดอยู่ในหมวด HCI มั้ง
อย่างเช่น รูปใน gallery ที่ปกติเราดูเฉยๆ เปลี่ยนเป็นทำให้มี interaction กับคนดู
แล้วก็มีคอร์สอีกอันของ Carnegie Mellon เป็น Entertainment Technology อะไรนี่แหละ ก็น่าเรียนเหมอืนกัน

2. เรียนด้าน design, ทำหนัง อยากเรียนทางนี้มากกกก แต่จบคอมมา ยังไม่รู้หนทางจะไปต่อเลย
ถ้าไม่ได้เรียนตรีมาด้านนี้ จะเรียนต่อด้านนี้ได้ป่าวหว่า
หรือเราควรจะไปเรียนตรีใหม่ หรือๆๆๆๆๆ ไงดี T_T
ทุนก็ไม่ค่อยจะมี ถ้าจะเรียนก็ต้องออกเองแหงๆ
คิดว่าถ้าเรียน ก็คงไม่อังกฤษ ก็อเมริกา ความจริงฝรั่งเศสก็น่าสน แต่ขี้เกียจเรียนภาษา
อยากเป็น creative ที่คิดโฆษณาเจ๋งๆ หรือทำหนังเจ๋งๆ (ที่ไม่ต้องใช้ทุนมาก = =’ )

ตอนนี้ทำงานต่อที่ massive ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
เป็นบริษัทที่อยากทำตั้งแต่แรก แล้วงานก็น่าสนุกดี
เป็นบริษัทที่ทำ crowd animation
ถ้านึกไม่ออก ก็พวกทหารเยอะๆ ในเรื่อง The Lord of the Ring
ทหารพวกนี้ ถ้าจะเอาคนมาเล่น ก็จะเปลืองงบมาก
ก็เลยทำเป็น AI ไว้ ให้แต่ละตัวคิดเองได้ว่า ถ้าตัวข้างๆมาฟัน ก็ควรจะหลบ
หรือถ้ามีศัตรูอยู่ใกล้ๆ ก็ควรเดินไปฟัน ทำให้ไม่ต้องเอาคนจริงๆมาเล่น
แต่ตัวโปรแกรมมันมีอยู่แล้ว
ที่เราเข้าไปตอนแรกๆ ก็คงได้แต่แก้บั๊ก
พออยู่นานๆ ก็คงได้เขียน plug in ใหม่ๆ
>_< น่าสนุกๆๆๆ
แล้วบริษัท ก็อยู่กันง่ายๆ ไม่ต้องแต่งเครื่องแบบ ไม่ต้องมีเวลาเข้าออก แล้วก็มีกันไม่กี่คน
คิดว่าทำงานต่อที่นี่ คงได้รู้หละว่า ชอบทางคอมจริงป่าว
แล้วก็คงมีเกี่ยวกับ graphic ที่อยากจะเรียนด้วยนิดๆมั้ง
ในช่วงนี้ ก็คงเรียนวาดรูปไปด้วย เผื่อไว้ไปเรียนด้าน design

ปีนี้มีเพื่อนไปเรียนต่อญี่ปุ่นตั้งหลายคนแน่ะ
ญี่ปุ่นขนทุนมาแจกเพียบเลย
เห็นแล้วก็เริ่มอยากไปกะเค้ามั่ง
เหมือนได้ไปเที่ยวญีปุ่นฟรีๆสามปี
ถ้าได้เรียนอะไรที่ชอบไปด้วย คงมีความสุข

เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน
มีทุนนึงน่าสนใจมาก
เป็นทุนญี่ปุ่นเหมือนกัน คือได้ไปเรียน media science
ก็คือทำพวก animation, game, motion capture ไรพวกนี้
แต่จะเน้นไปทาง content แล้วเอา technology ที่เราเรียนมาไปช่วย
อันนี้ก็ดูน่าสนใจมากกกกก
แต่ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ด้านคอมที่เรียนมาขนาดไหน จบมาจะเป็นเป็ดป่าว
และมหาลัยไม่ค่อยดังเลย ถึงจะอยู่ในโตเกียวก็เถอะ
แล้วก็ดูจากรายละเอียด ยังไม่ค่อยมีคนจบมากเท่าไหร่
เลยไม่ค่อยแน่ใจว่า เข้าไปแล้วจะมีโปรเจคดีๆ ให้ทำป่าว
หรือเราสนใจชื่อเสียงมหาลัยมากไปหว่า?
ความจริงให้ไปเรียนที่ชอบ ที่ไหนก็น่าจะได้
แต่คิดว่าถ้าไปที่ดังๆ ก็ดูเหมือนจะการันตีว่าจะมีโปรเจคเจ๋งๆให้ทำอะ

บ่นจบแล้ว
ความจริงก็แค่เสียวๆ กับทางที่มีให้เลือก
เพราะมีมากเหลือเกิน
แล้วรู้สึกว่าถ้าเลือกไปผิดทาง ก็ต้องเสียเวลาตั้งหลายปีแน่ กว่าจะได้เลือกทางใหม่
มีหลายอย่างที่อยากทำมากเกินไป
และบางทีก็เลือกทำหลายอย่างพร้อมกันไม่ได้
แต่ยังไงก็เลือกไปแล้วนี่นะ ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขกับทางที่เลือกตอนนี้ละกัน

อากาศเย็นๆ

เพลงเพราะๆ

และพระจันทร์กำลังยิ้ม

น่ารักกกก~!

รีบคว้ากล้องออกไปถ่ายที่หลังคาบ้าน

ปวดฉี่!!!

แปดนาฬิกา ยี่สิบห้านาที

กำลังนั่งเฝ้ารถอยู่ที่อังรีไป

ดู Pushing Daisies ไป

ต้องนั่งถึงเก้าโมง ไม่งั้นตำรวจจะมาแจกใบสั่ง T_T

ต้องอั้นฉี่ไปอีกสี่สิบนาที >_<

คราวหลังจะพกคอมฟอร์ดร้อยมาด้วยยยยย

ว้าววว ตรงนี้มีเน็ตคณะด้วย

แรงมาถึงตรงนี้เลย!?

อีโบออนซะเช้าเชียว

อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย ไม่ต้องนั่งปวดฉี่ไปคนเดียว

ทำไมมันไม่ตอบหละ!!!

อ้ะ ตอบแล้ว

บอกมันไปว่าปวดฉี่

มันบอกว่าให้ฉี่ใส่ขวด

มันบอกว่าให้โทรเรียกเพื่อนมาเฝ้าให้

โทรศัพท์ตังหมด

กำลังถูกอีโบว์สมน้ำหน้าผ่านเอ็ม

ทำไงดีๆๆ

ทำสัญญาณควันขอความช่วยเหลือ?

รหัสมอร์สของคำว่า “ปวดฉี่ ช่วยด้วย”

อ้ะ แต่กูไม่รู้รหัสมอร์สนีี่นา

โบว์บอกให้ใช้นกพิราบแทน

ฮ่าๆๆ

นี่ไม่ใช่เวลามาขำนะ!!!

โบว์กำลังโทรหาแบงค์ลาวให้

…

เย้ แบงค์ลาวกำลังเดินมา

…

ไปฉี่! ไปฉี่! ไปฉี่!

…

ฟู่วว รอดตาย

นี่คงจะเป็นบันทึกที่ยาวและน่าเบื่อ
แต่แค่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้
….

วันนี้อยู่บ้านคนเดียว
ฉันชอบอยู่บ้านคนเดียวเสมอ
วันไหนที่ทุกคนออกไปนอกบ้าน และกลับดึก
ฉันจะรู้สึกว่า บ้านนี้เป็นของฉัน
ทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
ไปเที่ยวหลายเดือน โดยไม่เจอคนที่บ้านเลย
ก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกเหงา หรือคิดถึงบ้านแต่อย่างใด
ฉันเที่ยวอย่างสนุก ไร้กังวล

แต่วันนี้
พ่อกับแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ
น้องชายไปค่ายที่มหาลัย
และฉัน อยู่บ้านคนเดียว
กะว่าวันนี้ จะต้องเป็นวันแสนสุข
นอนกินขนม อยู่หน้าทีวีอยู่คนเดียว
แต่เปล่าเลย
ฉันเหงาอย่างน่าประหลาด
บรรยากาศรอบตัว ดูอบอ้าว และน่ารำคาญ
รู้สึกเป็นกังวลตลอดเวลา
เดินไปล็อคประตูหน้าบ้าน
ท้องฟ้าก็ขมุกขมัว
ราวกับฝนจะตกปรอยๆอย่างนั้น อย่างไม่มีวันหยุด

มันต่างกันยังไง
ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแบบนี้ได้
หรือเป็นเพราะ วันนี้ไม่มีคนรอฉันอยู่ที่บ้าน
และไม่มีคนที่ให้ฉันอยู่รอตอนเขากลับบ้าน
บ้านว่างเปล่า เมื่อมีฉันอยู่เพียงคนเดียว
ไม่มีเสียงโวยวาย เสียงหัวเราะ หรือเสียงบ่น
หรือเป็นเพราะโปรเจคที่ยังไม่คืบหน้าของฉันและเพื่อน
และถึงแม้จะไม่คืบหน้า แต่ฉันกับเพื่อนก็ไม่กระตือรือร้นที่จะทำมันต่อ
โปรเจคนี่ มันทำให้ฉันคอยพะวักพะวง มาหลายวันแล้ว
หรือเป็นเพราะโน๊ตของพ่อเมื่อเช้า
พ่อโทรมาตอนฉันอาบน้ำเสร็จว่ามีโน๊ตสองอันเขียนไว้ให้
อันนึง พ่อก็พูดมันมาอีกครั้งผ่านโทรศัพท์
ว่าให้ล้างรถ รีดผ้า ตากผ้า ล็อกบ้าน เปลี่ยนน้ำไหว้พระ ให้
แต่อีกอัน พ่อบอกว่ามันอยู่หลังลำโพงในห้องพ่อ
ฉันก็หัวเราะขำๆ ว่าแล้วฉันจะไปเห็นได้ยังไง ในเมื่อมันอยู่ในห้องพ่อ
ทำอย่างกะเล่นเกมส์หาสมบัติ
เมื่อวางหู ฉันก็ไปทำนู่นทำนี่ กินข้าว ดูทีวี
แล้วฉันก็มานึกขึ้นได้ตอนเที่ยงๆ ว่ามีโน๊ตอีกอันอยู่ในห้องพ่อ
ก็เลยวิ่งไปหยิบมาอ่าน
พ่อเขียนประกันทั้งหมด ที่พ่อกับแม่ทำไว้ในกระดาษแผ่นนั้น
ฉันไม่เข้าใจ ว่าพ่อจะเขียนพวกนั้นไว้ทำไม
แต่โทรหาพ่อตอนนั้นไม่ได้
เพราะพ่อกับแม่ คงยังอยู่บนเครื่องบิน
แต่กระดาษแผ่นนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ๆ
และฉันก็รู้สึกแย่อย่างนั้นมาจนถึงตอนนี้
….
…
..

แค่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้
ความรู้สึกที่แปลกอย่างบอกไม่ถูก
ความรู้สึกที่เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย

ฉายที่ลิโด้
เป็นหนังที่ภาพสวยมากกกกก
ชอบมากกกกก

ทั้งเรื่องส่วนใหญ่ จินตนาการของคนสองคน
สตันท์แมน ที่ตกจากหลังม้าตอนเล่นหนัง
และเด็กหญิง ที่ตกจากต้นไม้ตอนเก็บส้ม
ทั้งสองเผอิญเจอกันในโรงพยาบาล
เรื่องราวที่เล่าโดยสตันท์แมน ผ่านจินตนาการของเด็กหญิง
ออกมาเป็นภาพสุดวิจิตร
เนื้อเรื่องน่ารัก ที่ทำให้อมยิ้มได้ตลอด
ยิ่งได้เด็กผู้หญิงอ้วนๆ คนนี้มาเล่น ยิ่งทำให้ละสายตาไปไม่ได้

ข้างล่างนี่เป็นบทความจากเวบนี้
http://entertainment.impaqmsn.com/news/articles.aspx?id=10001877&channel=movie

อ่านแล้วรู้สึกว่าอีตาทาเซม นี่เท่สุดๆไปเลย~!

The Fall จากจินตนาการสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ในยุคสมัยของโลกดิจิตอล พวกเราเคยชินกับการถูกชักจูงโดยจุดพิกเซลจำนวนมหาศาลที่ถูกเทลงบนจอคอมพิวเตอร์ คนสร้างหนังก็สามารถนำเสนอสิ่งต่างๆ ให้เราเสพได้ ไม่ว่ามันจะมีความน่าเชื่อถือมากน้อยแค่ไหนก็ตาม อย่างไรก็ตามมันก็ยังมีหนังเรื่องหนึ่ง ที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับสิ่งเหล่านั้น

The Fall เป็นหนังอินดี้ของ ทาเซม ซิงค์ (Tarsem Singh) ผู้กำกับภาพยนตร์ที่มีรากเหง้ามาจากการกำกับมิวสิควิดีโอ โดยจุดเด่นของเขาคือการเป็นคนที่มีจินตนาการกว้างไกล และสามารถเปลี่ยนเอาอะไรก็ตามที่อยู่ในหัวของเขา ให้กลายมาเป็นภาพเคลื่อนไหวที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะ เช่น การช็อตการถ่ายช้ามหัว ที่แสดงให้เห็นถึงช้างที่กำลังว่ายน้ำอย่างเชื่องช้าและสง่างาม หรือปราสาทในลานหญ้า ที่ถูกตกแต่งภายนอกด้วยบันไดที่พาดผ่านกันอย่างลงตัว จนเป็นผลงานที่เหมือนกระจกสะท้อนในงานดิไซน์ของ เอ็ม ซี เอสเชอร์ (M.C. Escher) และหมู่บ้านที่เรียงรายอยู่ตามทิวภูเขา ที่บ้านทุกหลังดูเหมือนว่าจะถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีฟ้าที่ไม่เหมือนกัน แต่ทั้งหมดก็มีความลงตัวอย่างน่าประหลาดและสาเหตุที่ภาพเหล่านั้นสามารถสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ชมได้เพราะว่ามันคือของจริง มันเปรียบเสมือนศิลปะที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตและพร้อมที่จะระเบิดออกมา รายละเอียดต่างๆ ที่สามารถล่อลวงได้แม้กระทั่งนักทำเอฟเฟ็คมืออาชีพ ซึ่ง ทาเซ็ม ได้เล่าถึงข้อจำกัดในการสร้างหนังเรื่องนี้ของเขาว่า

“ผมตัดสินใจว่ามันจะไม่มีคอมพิวเตอร์ กราฟฟิคเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะผมรู้สึกอิ่มตัวจากหนังเรื่องแรก (The Cell) ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกสนุกไปกับมัน แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าหนังเรื่องนี้จะใช้หลักของการกำกับศิลป์ ในรูปแบบของการออกแบบตามสภาพภูมิศาสตร์ รวมถึงการออกแบบเรื่องการแต่งกายด้วย”

ชายร่างเล็กที่ดูเหมือนว่าจะมีพลังงานไม่จำกัด ให้สัมภาษณ์ในห้องชุดที่โรงแรม Waldorf-Astoria โดย ทาเซ็ม วัย 46 นั้น เกิดที่อินเดีย แต่ไปโตในกรุงเตห์ราน (ที่ซึ่งพ่อของเขาเป็นวิศวกรของสายการบินอิหร่าน) ต่อมาก็ได้เข้าเรียนใน Art Center College of Design ในพาซาดิน่า, แคลิฟอร์เนีย หลังจากที่จบแล้วเขาก็ได้แบ่งเวลาในการใช้ชีวิตระหว่างลอนดอนและแอลเอ ซึ่งสุดท้ายแล้ว เขาก็ได้นำประสบการณ์การเดินทางรอบโลกทั้งชีวิต มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างหนังเรื่องนี้

The Fall เป็นเรื่องราวสองเรื่องที่ไม่มีความสัมพันธ์กัน และถูกเล่าด้วยสองวิธีที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่มันก็มีความผูกพันกันในการเล่าเรื่องที่ขนานกันไปจนไปบรรจบกันในตอนสุดท้าย

เรื่องที่หนึ่ง – เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลใน ลอส แองเจลิส ปี 1915 สตันท์แมน รอย วอร์คเกอร์ (ลี เพส) เป็นอัมพาตเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุในการกระแทกกับหมอนรางรถไฟ แต่มันก็ทำให้เขาได้ทำความรู้จักกับผู้ป่วยอีกคน นั้นก็คือ อเล็คซานเดรีย (คาทินก้า อันทารุ) เด็กหญิงวัย 5 ขวบที่กระดูกสันหลังหัก ขณะที่เธอกำลังเก็บผลส้มกับพ่อแม่ของเธอที่หลบหนีเข้าเมืองมาแบบผิดกฎหมาย รอย ตัดสินใจที่จะเล่านิทานให้เด็กฟัง และมันก็เป็นเรื่องราวของการผจญภัยอันน่าตื่นเต้น แต่สุดท้ายแล้วมันก็เผยให้ถึงประสงค์ที่แท้จริงของเขาอย่างช้าๆ ซึ่งก็เป็นแผนและก็ยังเป็นศิลปะในการเล่าเรื่องของเขา ที่จะชี้นำให้เด็กหญิงช่วยขโมยมอร์ฟีน เพื่อที่จะได้ทำให้เขาสามารถฆ่าตัวตายได้
เรื่องที่สอง – ถูกอ้างอิงมาจาก Yo Ho Ho หนังสัญชาติบัลแกเรียของ ซาโก เฮสคิจา (Zako Heskija) ที่ทำให้ ทาร์เซ็ม ซึ่งเคยดูมาแล้วในปี 1981 คิดถึงธรรมชาติของการชี้นำที่ถูกซ่อนอยู่ในการเล่าเรื่อง เขาเล่าว่า “การเล่าเรื่องนั้น ขึ้นอยู่กับผู้ชมที่อยู่ตรงหน้าคุณ เพราะถ้าคุณมีคนดูแค่ 5 คน คุณก็จะเล่าเรื่องได้อย่างมีอิสระและมีชีวิตชีวา แต่ถ้าคุณมีคนดู 25,000 คน คุณก็จะเล่าอีกแบบหนึ่ง ซึ่งมันก็ทำให้ผมเรียนรู้ว่า ผมเองก็ได้ทำมันมาอยู่แล้วตลอดชีวิต”

หลังจากที่เขาได้รับลิขสิทธ์ของหนังเรื่องนั้น ทาร์เซ็ม ก็เล่าถึงการเริ่มต้นถ่ายทำว่า “ผมเริ่มที่จะรวบรวมภาพต่างๆ และมันก็ใช้เวลาถึง 16 ปีในการสร้าง” ซึ่งก็เป็นเพราะว่า ในระหว่างนั้นเขาก็ยังต้องทำงานในโฆษณา ที่เสมือนเป็นการทำงานหาเลี้ยงชีพของเขาอยู่ และลูกค้าของเขาก็เป็นลูกค้ารายใหญ่แทบทั้งสิ้น เช่น Levi, Nike และ MTV รวมถึงการกำกับมิวสิควิดีโอให้กับวงดนตรีชื่อดังอย่าง Green Day และ R.E.M.

ถึงแม้ว่า The Cell จะประสบความสำเร็จในด้านรายรับ แต่ ทาร์เซ็ม ก็ไม่ได้คิดที่จะไล่ตามความสำเร็จนั้นด้วยโปรเจ็คที่สตูอิโดว่าจ้าง ผู้กำกับชื่อดังอย่าง เดวิด ฟินเชอร์ (David Fincher) ที่พบกับ ทาร์เซ็ม ในระหว่างที่ทั้งสองยังเป็นผู้กำกับมิวสิควิดิโอ และก็ยังเป็นเพื่อนกันจนมาถึงทุกวันนี้ โดยเขาจำได้ถึงปฏิกริยาแรก เมื่อเขาได้อ่านดราฟแรกของบทภาพยนตร์เรื่อง The Fall ไว้ว่า “ผมคิดว่าตัวเองไม่สามารถบอกได้ว่ามันหมายถึงอะไรกันแน่ แต่ผมบอกได้อย่างเดียวว่ามันเหมือนกับหนังเรื่อง Wizard of Oz ที่ถูกสร้างโดย อังเดร ทาคอฟสกี้ (Andrei Tarkovsky) ยังไงยังงั้น

ฟินเชอร์ เป็นคนแนะนำให้ ทาร์เซ็ม พบกับเหล่านักลงทุน แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา โดย ฟินเชอร์ พูดถึงคาแร็คเตอร์ของเพื่อนว่า “เขาเป็นผู้กำกับที่พูดถึงโปรเจ็คตัวเองประมาณว่า ‘สาเหตุที่ผมอยากทำเรื่องนี้คือ ต้องการที่จะเห็นว่ามันจะไปจบลงอีท่าไหน’ มากกว่าที่จะเป็น ‘ผมต้องทำอันนี้ให้สำเร็จ แล้วจะต่อด้วยอันนั้น’ ดังนั้นทุกอย่างจึงไม่เป็นอย่างที่คาดหวัง ผมคิดว่าเรื่องมันคงจะสิ้นสุดไปแล้ว แต่วันหนึ่งเขาก็โทรมาจากแอฟริกาใต้แล้วบอกผมว่า ‘นี้ ผมกำลังทำเรื่อง The Fall อยู่น่ะ’ ผมเลยถามว่า ‘แล้วใครออกทุนให้ล่ะ’ เขาตอบว่า ‘เงินผมเอง และผมคิดว่ามันจะต้องใช้เวลาประมาณสัก 10 ปีในการสร้าง’”

และหลังจากการหาเด็กสาวที่ดูใสบริสุทธ์เพียงพอที่จะมารับบทนำ ทีมงานคัดเลือกนักแสดงก็ได้ค้นพบ คาทินก้า อันทารุ (Catinca Untaru) ในประเทศโรมาเนีย และ ทาร์เซ็ม ได้นำทีมงานและนักแสดงของเขาไปที่แอฟริกาใต้ ไปยังโรงพยาบาลที่ถูกสร้างออกมาในสไตล์วิคตอเรีย และก็เป็นสถานที่ที่เขาใช้เป็นฉากหลัก วิธีที่ช่วยให้เขาประหยัดเงินและเวลา ก็คือการแบกหนังเรื่องนี้ไปด้วยระหว่างการถ่ายโฆษณา ซึ่งเป็นงานประจำของเขา “ฉากถ่ายที่ผมถ่ายคืออินเดีย หลังจากนั้นก็เป็นนามิเบีย ทีมงานของผมเล็กลงเรื่อยๆ และผมก็ตัดสินใจรับงานถ่ายโฆษณา ในที่ที่ผมต้องการจะถ่ายหนังเรื่องนี้เท่านั้น เช่น จีน, อาเจนติน่า และบาหลี”

“ภูมิใจเสนอโดย เดวิด ฟินเชอร์” เป็นส่วนช่วยในการโฆษณาหนังเรื่องนี้ ซึ่งมันก็ยังมีชื่อของผู้กำกับชื่อดังอีกคน ที่มีรากเหง้ามาจากการถ่ายมิวสิควิดีโอเหมือนกันอย่าง สไปค์ จอนส์ (Spike Jonze) โดยเขาเล่าว่า “ทาร์เซ็ม เล่าให้ผมฟังแบบงงๆว่า พื้นที่การทำงานของเขาคือผืนแผ่นดิน และเขาก็จะใช้ส่วนต่างๆของโลกใบนี้เป็นฉากหลัง แต่แล้วผมก็มาหายสงสัย เมื่อผมได้ดูฟุตเตจที่เขาไปถ่ายมาหลาย 10 ประเทศ ผมถามเขาว่า ‘ฉากหลังนั้นเป็นรูปภาพใช่ไหม’ เขาตอบว่า ‘ไม่ นั้นคือของจริง’ และเขาก็อธิบายว่า ฉากเหล่านั้นเป็นตอนที่เขาไปทำโฆษณาให้กับเป๊ปซี่ หรือฉากนั้นคือตอนที่ไปถ่ายโฆษณาให้กับออดี้ เป็นต้น”

จอนส์ เสริมว่า “ถ้าหนังของ ทาร์เซ็ม เป็นของสตูดิโอ มันจะเป็นหนังที่ต้องใช้ทุนถึง 80 ล้านเหรียญสหรัฐอย่างแน่นอน แต่เขาเองก็มีประสบการณ์เพียงพอในการทำความรู้จักกับผู้คนในประเทศต่างๆ และเขามีความสามารถที่จะถ่ายทำด้วยทีมงานขนาดย่อม อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ได้ใช้เงินของตัวเองในการสร้างทั้งหมด ผมว่านั้นเป็นเรื่องที่เสียสติจริงๆ”

ทาร์เซ็ม เห็นด้วยกับ จอนส์ เรื่องความเสียสติของตัวเอง “ผมว่ามันเป็นผลงานที่ถูกทำโดยคนเสียสติ ที่ชีวิตของเขากำลังอยู่บนทางแยกเช่นนี้ และสุดท้ายแล้ว ผมก็ได้พบกับผู้คนที่คลั่งไคล้หนังเรื่องนี้และเสียสติพอๆกับผม แต่อย่างไรก็ตาม มันก็มีบางคนที่เกลียดหนังเรื่องนี้เข้าไส้”

The Fall ถูกฉายครั้งแรกในงานเทศกาลภาพยนตร์ ช่วงปี 2006 และพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นหนังที่ก่อให้เกิดความคิดที่แตกแยกกันอย่างชัดเจน เพราะผู้คนไม่รู้ว่านี้ควรเป็นหนังตลกหรือโศกนาฏกรรมกันแน่ The Fall ใช้เวลาอีกสองปีในการหาผู้จัดจำหน่าย จนในที่สุด Roadside Attractions ก็ได้เป็นตัวแทนในการเปิดฉายหนังใน นิวยอร์ค และ แคลิฟอร์เนีย และก็จะออกฉายในวงกว้างที่ ชิคาโก, ฟิลาเดเฟีย, วอชิงตัน และเคมบริดจ์ โดย ทาร์เซ็ม กล่าวทิ้งท้ายถึงเรื่องสไตล์การทำงานของเขาเอาไว้ว่า “ผมว่ามันเป็นวิธีที่จะไม่มีวันร่วมสมัย แต่มันก็เป็นวิธีที่จะไม่มีวันล้าสมัยเช่นกัน”

หลังจากที่เคยเอาเรื่องกล้องรูเข็มที่ทำด้วยกระดาษมาลงบล็อก
http://laundryliquiddetergent.wordpress.com/2008/08/21/มาทำกล้องถ่ายรูปกระดาษ/
ตอนนี้ก็ได้เวลามาลองทำจริงซะที~

ขั้นแรก ก็ไปปริ้นชิ้นส่วนต่างๆ มาจากนี่เลย
==> http://www.pinhole.cz/en/pinholecameras/dirkon_01.html

แล้วก็ตัดๆๆๆ แปะๆๆๆ ตามขั้นตอนของเค้าเลย
ส่วนที่สำคัญ ก็คือการเจาะรูให้แสงเข้า
ให้เจาะด้วยเข็มแค่ทีเดียวเท่านั้น
ย้ำ ทีเดียวเท่านั้น ไม่ต้องไปหมุนๆ ย้ำๆ ใดๆ ทั้งสิ้น
ถ้าเจ๊ง ก็ให้หากระดาษมาแปะทับ แล้วเจาะใหม่

พอตัดแปะเสร็จแล้ว ควรทาสีดำ
ในส่วนที่เป็นทางผ่านของแสง
และส่วนที่ใช้เก็บฟิล์ม
พยายามเช็กให้ทั่ว ว่าตรงไหนมีแสงรั่วมาบ้าง
ถ้ามี ก็หาเทปดำแปะทับอีกที
เพราะถ้าแสงเข้า ภาพก็จะเสีย

เสร็จแล้ว~~!
เอาฟิล์มใส่ โดยให้ด้านเนื้อฟิล์ม (ด้านด้านด้าน) หันเข้าหารูแสง
และด้านมันมัน หันเข้าหาตัวเรา
หากลักฟิล์มเปล่าอีกอัน เพื่อมาเป็นที่เก็บฟิล์มที่ถ่ายไปแล้ว

แค่นี้ก็พร้อมที่จะออกไปถ่าย
ในเวบบอกว่า รูแสงขนาด 0.4mm กับฟิล์ม iso 100
ในวันที่แดดดีๆ ใช้เวลาเปิดชัตเตอร์ 1 วินาที

อยากออกไปลองถ่ายเล่นแล้วหละ >_<
กล้องที่ทำนี่ เป็นแบบ Basic เท่านั้น
แต่ละคน สามารถออกแบบหน้าตากล้องแบบที่ตัวเองชอบได้เลย
บางอันทำจากกระป๋องผลไม้กระป๋อง บางอันก็ทำจากกล่องไม้ขีดไฟ
หรือมีแม้แต่หม้อหุงข้าว!!!
มีแบบประหลาดๆไปแล้ว แบบสวยงามก็มี
ลองเข้าไปดูเวบนี้สิ!!!

http://www.corbis.readymech.com/en

ลิสต์เพื่อเป็นแรงจูงใจในการอ่านหนังสือสอบ

สิ่งที่อยากทำตอนปิดเทอม (สุดท้าย)
1. เรียน Fashion Photography
เป็นคอร์สถ่ายภาพ Fashion โดยสอนพวกการจัดแสงในสตูให้ด้วย
2. เรียน Drawing
จะได้ให้คนอื่นเห็นความคิดในหัวของเราออกมาเป็นภาพซะที
3. หัดเล่น Guitar Classic
ชอบผู้หญิงที่เล่นกีตาร์
เล่นได้นิดๆหน่อยๆ มานานแล้ว
อยากเล่นให้เป็นแบบจริงจัง
4. ไปเที่ยวปาย
นัดไว้กับพี่ระฟ้า กับคุณตั้ม
5. ดูหนัง อ่านหนังสือ ที่ดองๆ ไว้
มีหนังกับหนังสือเพียบเลย ที่ซื้อๆ โหลดๆ ไว้
แต่ยังไม่มีเวลา
6. ทำ “ดอกไม้ที่เกิดจากน้ำตาของเด็กผู้หญิง” เป็นหนังสั้น
อยากเห็นความคิดในหัวเรื่องนี้ ออกมาเป็นภาพ
7. ไปเรียน Speaking กับ Writing ภาษาอังกฤษ
อยากพูดภาษาอังกฤษ(ด้วยสำเนียงคนอังกฤษ) คล่องๆ
อยากไปนิวยอร์ก กับลอนดอน
8. ทำโปรเจคคอมนู่นนี่
ทั้ง Senior Project
และโปรเจคอื่นๆ ที่จะพยายามหามาทำ
อยากลองใช้ความรู้ที่เรียนทั้งหมด
มาทำอะไรเจ๋งๆ
9. เริ่มวางแผนไป Backpack หลังเรียนจบ
กรุงเทพ พม่า เวียดนาม จีน รัสเซีย!!!

ทั้งหมดนี่ คงจะทำในปิดเทอมได้ไม่หมด
แต่คงเลยไปในเทอมหน้าได้
เทอมหน้า เทอมสุดท้าย
อยากทำอะไรตามใจทั้งหมด
อยากเรียนอะไรตามใจทั้งหมด
ไปเที่ยวที่ที่อยากไป
ใช้ชีวิตช่วงสุดท้าย ของการเรียนให้คุ้มที่สุดดดด!!!