Laundry Liquid Detergent

อารมณ์ที่อึมครึมเหมือนทะเลก่อนฝนตก
ในวันที่แสงอาทิตย์ส่องผ่านเมฆก้อนใหญ่ออกมาเพียงบางเบา
สร้างความอึดอัด และหดหู่ภายในใจ
แสงสลัวภายในห้อง ที่มีเพียงฉันอยู่คนเดียว
รู้สึกราวถูกขังไว้หลังลูกกรงอันใหญ่
มือสัมผัสถึงความเย็นของเหล็กสีดำสนิทที่กักขังฉันไว้
นิ้วไล้ไปตามท่อเหล็กนั้น สีหน้าราบเรียบ ไม่ยินดียินร้ายกับลูกกรงอันหนาและหนัก
ในช่วงเวลาที่ไม่สว่าง และไม่มืดสนิท
แม้ในแต่ละวันจะมีไม่นาน
เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินแต่ละนาที ทำให้ช่วงเวลาที่น่าอึดอัดนี้เหมือนจะกลายเป็นนิรันดร์

เรียนจบแล้ว!
มาถึงทางแยกอีกแล้ว
มีหลายๆคนที่ไปเรียนต่อ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ต่อนอก (ญี่ปุ่น) กัน
แล้วก็มีหลายๆ คนที่ทำงานก่อน เราก็เป็นหนึ่งในนั้น
อยากจะให้แน่ใจซะก่อน ว่าชีวิตต่อไปควรทำไรดี
มีหลายทางเลือกเหลือเกิน

1. เรียนต่อ computer engineering คิดว่าน่าจะเป็นทาง computer graphic นี่แหละ
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี ความจริงอยากไปยุโรป แต่ทุนส่วนใหญ่เป็นของญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นก็น่าไปนะ แต่อยากได้ภาษาอังกฤษมากกว่า
วันก่อนไปเจออีกหัวข้อที่น่าสนใจมาคือ digital art อันนี้น่าจะจัดอยู่ในหมวด HCI มั้ง
อย่างเช่น รูปใน gallery ที่ปกติเราดูเฉยๆ เปลี่ยนเป็นทำให้มี interaction กับคนดู
แล้วก็มีคอร์สอีกอันของ Carnegie Mellon เป็น Entertainment Technology อะไรนี่แหละ ก็น่าเรียนเหมอืนกัน

2. เรียนด้าน design, ทำหนัง อยากเรียนทางนี้มากกกก แต่จบคอมมา ยังไม่รู้หนทางจะไปต่อเลย
ถ้าไม่ได้เรียนตรีมาด้านนี้ จะเรียนต่อด้านนี้ได้ป่าวหว่า
หรือเราควรจะไปเรียนตรีใหม่ หรือๆๆๆๆๆ ไงดี T_T
ทุนก็ไม่ค่อยจะมี ถ้าจะเรียนก็ต้องออกเองแหงๆ
คิดว่าถ้าเรียน ก็คงไม่อังกฤษ ก็อเมริกา ความจริงฝรั่งเศสก็น่าสน แต่ขี้เกียจเรียนภาษา
อยากเป็น creative ที่คิดโฆษณาเจ๋งๆ หรือทำหนังเจ๋งๆ (ที่ไม่ต้องใช้ทุนมาก = =’ )

ตอนนี้ทำงานต่อที่ massive ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
เป็นบริษัทที่อยากทำตั้งแต่แรก แล้วงานก็น่าสนุกดี
เป็นบริษัทที่ทำ crowd animation
ถ้านึกไม่ออก ก็พวกทหารเยอะๆ ในเรื่อง The Lord of the Ring
ทหารพวกนี้ ถ้าจะเอาคนมาเล่น ก็จะเปลืองงบมาก
ก็เลยทำเป็น AI ไว้ ให้แต่ละตัวคิดเองได้ว่า ถ้าตัวข้างๆมาฟัน ก็ควรจะหลบ
หรือถ้ามีศัตรูอยู่ใกล้ๆ ก็ควรเดินไปฟัน ทำให้ไม่ต้องเอาคนจริงๆมาเล่น
แต่ตัวโปรแกรมมันมีอยู่แล้ว
ที่เราเข้าไปตอนแรกๆ ก็คงได้แต่แก้บั๊ก
พออยู่นานๆ ก็คงได้เขียน plug in ใหม่ๆ
>_< น่าสนุกๆๆๆ
แล้วบริษัท ก็อยู่กันง่ายๆ ไม่ต้องแต่งเครื่องแบบ ไม่ต้องมีเวลาเข้าออก แล้วก็มีกันไม่กี่คน
คิดว่าทำงานต่อที่นี่ คงได้รู้หละว่า ชอบทางคอมจริงป่าว
แล้วก็คงมีเกี่ยวกับ graphic ที่อยากจะเรียนด้วยนิดๆมั้ง
ในช่วงนี้ ก็คงเรียนวาดรูปไปด้วย เผื่อไว้ไปเรียนด้าน design

ปีนี้มีเพื่อนไปเรียนต่อญี่ปุ่นตั้งหลายคนแน่ะ
ญี่ปุ่นขนทุนมาแจกเพียบเลย
เห็นแล้วก็เริ่มอยากไปกะเค้ามั่ง
เหมือนได้ไปเที่ยวญีปุ่นฟรีๆสามปี
ถ้าได้เรียนอะไรที่ชอบไปด้วย คงมีความสุข

เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน
มีทุนนึงน่าสนใจมาก
เป็นทุนญี่ปุ่นเหมือนกัน คือได้ไปเรียน media science
ก็คือทำพวก animation, game, motion capture ไรพวกนี้
แต่จะเน้นไปทาง content แล้วเอา technology ที่เราเรียนมาไปช่วย
อันนี้ก็ดูน่าสนใจมากกกกก
แต่ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ด้านคอมที่เรียนมาขนาดไหน จบมาจะเป็นเป็ดป่าว
และมหาลัยไม่ค่อยดังเลย ถึงจะอยู่ในโตเกียวก็เถอะ
แล้วก็ดูจากรายละเอียด ยังไม่ค่อยมีคนจบมากเท่าไหร่
เลยไม่ค่อยแน่ใจว่า เข้าไปแล้วจะมีโปรเจคดีๆ ให้ทำป่าว
หรือเราสนใจชื่อเสียงมหาลัยมากไปหว่า?
ความจริงให้ไปเรียนที่ชอบ ที่ไหนก็น่าจะได้
แต่คิดว่าถ้าไปที่ดังๆ ก็ดูเหมือนจะการันตีว่าจะมีโปรเจคเจ๋งๆให้ทำอะ

บ่นจบแล้ว
ความจริงก็แค่เสียวๆ กับทางที่มีให้เลือก
เพราะมีมากเหลือเกิน
แล้วรู้สึกว่าถ้าเลือกไปผิดทาง ก็ต้องเสียเวลาตั้งหลายปีแน่ กว่าจะได้เลือกทางใหม่
มีหลายอย่างที่อยากทำมากเกินไป
และบางทีก็เลือกทำหลายอย่างพร้อมกันไม่ได้
แต่ยังไงก็เลือกไปแล้วนี่นะ ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขกับทางที่เลือกตอนนี้ละกัน

ปวดฉี่!!!

แปดนาฬิกา ยี่สิบห้านาที

กำลังนั่งเฝ้ารถอยู่ที่อังรีไป

ดู Pushing Daisies ไป

ต้องนั่งถึงเก้าโมง ไม่งั้นตำรวจจะมาแจกใบสั่ง T_T

ต้องอั้นฉี่ไปอีกสี่สิบนาที >_<

คราวหลังจะพกคอมฟอร์ดร้อยมาด้วยยยยย

ว้าววว ตรงนี้มีเน็ตคณะด้วย

แรงมาถึงตรงนี้เลย!?

อีโบออนซะเช้าเชียว

อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย ไม่ต้องนั่งปวดฉี่ไปคนเดียว

ทำไมมันไม่ตอบหละ!!!

อ้ะ ตอบแล้ว

บอกมันไปว่าปวดฉี่

มันบอกว่าให้ฉี่ใส่ขวด

มันบอกว่าให้โทรเรียกเพื่อนมาเฝ้าให้

โทรศัพท์ตังหมด

กำลังถูกอีโบว์สมน้ำหน้าผ่านเอ็ม

ทำไงดีๆๆ

ทำสัญญาณควันขอความช่วยเหลือ?

รหัสมอร์สของคำว่า “ปวดฉี่ ช่วยด้วย”

อ้ะ แต่กูไม่รู้รหัสมอร์สนีี่นา

โบว์บอกให้ใช้นกพิราบแทน

ฮ่าๆๆ

นี่ไม่ใช่เวลามาขำนะ!!!

โบว์กำลังโทรหาแบงค์ลาวให้

…

เย้ แบงค์ลาวกำลังเดินมา

…

ไปฉี่! ไปฉี่! ไปฉี่!

…

ฟู่วว รอดตาย

นี่คงจะเป็นบันทึกที่ยาวและน่าเบื่อ
แต่แค่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้
….

วันนี้อยู่บ้านคนเดียว
ฉันชอบอยู่บ้านคนเดียวเสมอ
วันไหนที่ทุกคนออกไปนอกบ้าน และกลับดึก
ฉันจะรู้สึกว่า บ้านนี้เป็นของฉัน
ทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
ไปเที่ยวหลายเดือน โดยไม่เจอคนที่บ้านเลย
ก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกเหงา หรือคิดถึงบ้านแต่อย่างใด
ฉันเที่ยวอย่างสนุก ไร้กังวล

แต่วันนี้
พ่อกับแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ
น้องชายไปค่ายที่มหาลัย
และฉัน อยู่บ้านคนเดียว
กะว่าวันนี้ จะต้องเป็นวันแสนสุข
นอนกินขนม อยู่หน้าทีวีอยู่คนเดียว
แต่เปล่าเลย
ฉันเหงาอย่างน่าประหลาด
บรรยากาศรอบตัว ดูอบอ้าว และน่ารำคาญ
รู้สึกเป็นกังวลตลอดเวลา
เดินไปล็อคประตูหน้าบ้าน
ท้องฟ้าก็ขมุกขมัว
ราวกับฝนจะตกปรอยๆอย่างนั้น อย่างไม่มีวันหยุด

มันต่างกันยังไง
ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแบบนี้ได้
หรือเป็นเพราะ วันนี้ไม่มีคนรอฉันอยู่ที่บ้าน
และไม่มีคนที่ให้ฉันอยู่รอตอนเขากลับบ้าน
บ้านว่างเปล่า เมื่อมีฉันอยู่เพียงคนเดียว
ไม่มีเสียงโวยวาย เสียงหัวเราะ หรือเสียงบ่น
หรือเป็นเพราะโปรเจคที่ยังไม่คืบหน้าของฉันและเพื่อน
และถึงแม้จะไม่คืบหน้า แต่ฉันกับเพื่อนก็ไม่กระตือรือร้นที่จะทำมันต่อ
โปรเจคนี่ มันทำให้ฉันคอยพะวักพะวง มาหลายวันแล้ว
หรือเป็นเพราะโน๊ตของพ่อเมื่อเช้า
พ่อโทรมาตอนฉันอาบน้ำเสร็จว่ามีโน๊ตสองอันเขียนไว้ให้
อันนึง พ่อก็พูดมันมาอีกครั้งผ่านโทรศัพท์
ว่าให้ล้างรถ รีดผ้า ตากผ้า ล็อกบ้าน เปลี่ยนน้ำไหว้พระ ให้
แต่อีกอัน พ่อบอกว่ามันอยู่หลังลำโพงในห้องพ่อ
ฉันก็หัวเราะขำๆ ว่าแล้วฉันจะไปเห็นได้ยังไง ในเมื่อมันอยู่ในห้องพ่อ
ทำอย่างกะเล่นเกมส์หาสมบัติ
เมื่อวางหู ฉันก็ไปทำนู่นทำนี่ กินข้าว ดูทีวี
แล้วฉันก็มานึกขึ้นได้ตอนเที่ยงๆ ว่ามีโน๊ตอีกอันอยู่ในห้องพ่อ
ก็เลยวิ่งไปหยิบมาอ่าน
พ่อเขียนประกันทั้งหมด ที่พ่อกับแม่ทำไว้ในกระดาษแผ่นนั้น
ฉันไม่เข้าใจ ว่าพ่อจะเขียนพวกนั้นไว้ทำไม
แต่โทรหาพ่อตอนนั้นไม่ได้
เพราะพ่อกับแม่ คงยังอยู่บนเครื่องบิน
แต่กระดาษแผ่นนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ๆ
และฉันก็รู้สึกแย่อย่างนั้นมาจนถึงตอนนี้
….
…
..

แค่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้
ความรู้สึกที่แปลกอย่างบอกไม่ถูก
ความรู้สึกที่เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย