Laundry Liquid Detergent

พ่อเคยเล่าว่ามีคนอยู่ประเภทหนึ่ง
ที่ชอบถามความเห็นของคนอื่น
“ฉันอ้วนไปมั๊ย”,”งานของฉันดูแย่หรือเปล่า”
พวกเขามักจะจบท้ายคำถามด้วยการบอกว่า
ออกความเห็นได้ตามสบายเลยนะ หรือ คิดยังไงก็บอกมาเลยนะ
แต่ถึงอย่างนั้น
ถ้าพวกเราตอบไปตามที่เราคิดเช่น
“ใช่ เธออ้วนไป เธอควรจะเลิกกินขนมพวกนั้น และเลิกนอนดูทีวีทั้งวันได้แล้ว”
พวกเค้ากลับโกรธ และหาว่าเราวิจารณ์รุนแรงเกินไป
แต่ถ้าพวกเราโกหก และตอบไปเลี่ยงๆ
“ไม่หรอก เธอคิดมากไปเอง”
พวกเขาก็จะยิ้มให้เราอย่างพอใจ

ตอนนี้ฉันกำลังเขียนบล็อกอยู่อีกที่หนึ่ง
แต่ฉันไม่ได้เปิดให้ใครอ่าน
ฉันไม่ชอบการให้คนอื่นเข้ามาอ่านความคิดในหัวของฉัน
มันเหมือนกับการแก้ผ้าอยู่กลางถนนนั่นแหละ
การที่ฉันเขียนบล็อก มันก็เพื่อถ่ายสิ่งที่ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่ในหัวตลอดเวลาออกมา
ฉันอยากจะซื่อสัตย์กับสิ่งที่ฉันคิด อยากจะเอาทุกสิ่งออกมาด้วยความจริงใจ
การที่จะต้องมาวิตกกังวลถึงทุกอย่างที่เรากำลังเขียนถึง
ความคิดนั้นมันกลับจะหายไปดื้อๆ

แต่ในเมื่อนี่เป็นบล็อกที่ฉันจะต้องใช้ต่อไป
และเป็นบล็อกที่จะต้องเผยแพร่ให้ชาวบ้านอ่าน
ฉันก็ยังอยากจะซื่อสัตย์ต่อความคิดของตัวเองต่อไป
ถึงอย่างไรก็ตาม
ฉันก็ไม่ใช่คนประเภทแรก ที่วิจารณ์ออกไปโดยที่ไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น
และฉันก็ไม่ใช่คนประเภทหลังเช่นกัน ที่จะยอมพูดเพียงเพื่อเอาใจคนอื่น
นี่คงจะเป็นบล็อกที่พยายามเอาไอเดียดีๆต่างๆของฉันมาใส่
เอาสิ่งที่ฉันคิดว่ามันเท่ และน่าสนใจ มาอวดให้คนอื่นดู
แน่นอน เมื่อมันยังออกมาจากสมอง และพิมพ์โดยมือของฉัน
ความเป็นคนประเภทแรกที่อยู่ในตัวฉัน ก็ยังจะคงโผล่มาเล่นสนุกในบางครั้งบางคราว